O systemie pianki

Pianka poliuretanowa jest mieszaniną izomerów toluenodiizocyjanianu oraz metylodifenylodiizocyjanian. TDI jest odpowiedzialny za sztywność pianki, zaś MDI za jej elastyczność. Drugim komponentem są oligomery z grupami -OH na końcach. Zaliczają się do nich poliestry albo polietery, nazywane potocznie poliolami. Ta nazwa (poliole) przyjęła się z uwagi że do reakcji i otrzymania PUR wykorzystuje się tylko obecność grup hydroksylowych.

Biorąc za bazę poliester otrzymujemy pianki sztywniejsze i mało odporne na czynniki środowiskowe. Biorąc za bazę polietery otrzymujemy piankę bardziej elastyczną i trwalszą.

Pianka poliuretanowa, jako materiał stosunkowo mało znany w naszym kraju, cechuje duża termoizolacyjność lub tremo- i hydroizolacyjność w jednym. Powstaje ona w wyniku podgrzania oraz zmieszania dwóch płynnych komponentów (poliolu i izocyjanianu) i naniesienia go na powierzchnię ocieplaną poprzez natrysk pod wysokim ciśnieniem. Bardzo duża aktywność obu składników (podgrzanych do wysokiej temperatury) determinuje konieczność połączenia ich dopiero w samej dyszy głowicy pistoletu natryskowego. Po zmieszaniu obu składników reakcja przebiega na tyle gwałtownie, iż już po kilku sekundach następuje przyrost objętości pianki nawet o 120 razy, tworzą półsztywną zastygłą masę.

Natryskowy sposób nanoszenia pianki, pozwala na dotarcie do miejsc trudno dostępnych i o skomplikowanej konstrukcji, wypełniając szczelnie wszystkie szczeliny i łącząc się ściśle z podłożem. Dodatkowo uzyskujemy jednorodną powierzchnię bez łączeń, przerw i mostków termicznych.

Pianka poliuretanowa to materiał bardzo trwały (minimum 10 lat gwarancji utrzymania właściwości termoizolacyjnych) i raz wykonany wystarcza na cały cykl życia budynku, czego nie można powiedzieć o wełnie czy styropianie. Technologia ta z powodzeniem funkcjonuje na całym świecie już od ponad 30 lat, zyskując coraz to nowe rzesze zadowolonych klientów.

Na poniższym wykresie przedstawiono zależność grubości przegrody przy zachowaniu tego samego współczynnika przenikania ciepła U. Jak widać 1cm grubości pianki odpowiada prawie 2cm grubości wełny mineralnej.

Wykres
Wykres zależności grubości przegrody przy zachowaniu tego samego współczynnika przenikania ciepła U.

Podstawowe różnice pomiędzy pianką poliuretanową a wełną mineralną

Izolacja z wełny mineralnej Izolacja z pianki poliuretanowej
Bardzo wiele połączeń pomiędzy poszczególnymi płytami wełny co daje dużą ilość mostków termicznych Izolacja jednolita bez żadnych mostków termicznych
Współczynnik przenikania ciepła
U = 0,037 – 0,044 ( z upływem lat traci swoje właściwości)
Współczynnik przenikania ciepła
U = 0,022 (zamkniętokomórkowa)
U = 0,034 (otwartokomórkowa)
Może wywoływać uczulenia z uwagi na pylenie Neutralna dla ludzi i zwierząt, nie pyli
Może pleśnieć, a po wyschnięciu nie wraca do swoich właściwości termoizolacyjnych Odporna na pleśń i grzyby, po wyschnięciu utrzymuje swoje właściwości termoizolacyjne
Luźno przylega do konstrukcji, a zsuwając się tworzy miejsca nieizolowane Dodatkowo łączy, usztywnia i wzmacnia konstrukcję, nigdy nie zmienia kształtu

Utrudniony montaż przy pomocy gwoździ, sznurków oraz foli paroizolacyjnej

Doskonale przylega do każdej powierzchni bez żadnych dodatkowych łączników

Wydajność max 100m2 dziennie (dwóch ludzi) Wydajność do 300m2 dziennie
Znacznie dociąża konstrukcję dachu (ok. 150kg/m3 w stanie suchym) Bardzo mała gęstość na poziomie 8,5kg/m3

Na poniższym wykresie przedstawiono wartość współczynnika przenikania ciepła „U” w zależność od grubości przegrody oraz rodzaju materiału. Im mniejsza wartość tego współczynnika tym przegroda ma lepszą izolacyjność cieplną.

Wykres
Wykres wartości współczynnika przenikania ciepła „U” w zależność od grubości przegrody oraz rodzaju materiału.
Udostępnij tą stronę znajomym!